ماه مرشد بر بالاي بسطام بود، سخن مي‌گفت. يعني که مهتاب بود.
ماه مرشد مشتي نور بر مزار بايزيد پاشيد، بر سنگي چليپايي که مناجاتي بر آن کنده بودند و گفت که هزار و صد و شصت و شش بهار ازاين مزار مي‌گذرد.

از صبح روزي كه قرار مصاحبه را گذاشتم برف باريد. و من مي خواستم از بهار و اتمام نخوت روزهاي سنگين زمستان با عرفان نظرآهاري صحبت كنم و اين برف فضاي فكري ام را داشت تغيير مي داد.
طبقه سوم خانه اش را كه پشت سر گذاشتم شمعي روشن با گلدان هاي كوچك سبز من را از تاثيرپذيري تغيير ناگهاني آب و هوا دور كرد. شايد خيلي ها دوست داشته باشند كه محل زندگي شان را با وسايل دست ساز هنري، با رنگ زيباي فيروزه اي و تزئينات كاملا سنتي چه ايراني و چه كشورهاي شرقي آرايش دهند.

زمين سردش بود، زيرا ايمانش را از دست داده بود ؛ نه دانه اي
از دلش سر در ميآورد و نه پرنده هاي روي شانه هايش آواز
ميخواند. قلبش از نااميدي يخ زده بود و دستهايش در انجماد
ترديد مانده بود.