نوجوانان ما هنگام نیایش، به راحتی با خدا صحبت نمی کنند و بیش از آنکه باخداوند صمیمی و نزدیک باشند رابطه عابد و معبودی را در نیایش هایشان قایل می شوند.

عرفان نظرآهاری ، نویسنده و شاعر کودک و نوجوان ضمن بیان این مطلب در حاشیه جشن نور و نیایش،افزود: به نظر من دلیل پرهیز از برقرار کردن ارتباط صیمانه با خداوند این است که نمونه نیایش های دوستانه و عاشقانه را در ادبیاتمان نخوانده ایم.

وی که در جشن نور و نیایش، سخنرانی خود را با عنوان “مناجات نامه ها در ادبیات فارسی” ایراد می کرد، اظهار داشت: مناجات، گفتگوی دوسویه است و دو هدف اساسی شناخت خود و شناخت خداوند را برای انسان به دنبال دارد.
وقتی درباره خودمان با خدا صحبت می کنیم، نخستین نتیجه این گفت وگو خودشناسی و دومین نتیجه شناخت طرف دیگر مکالمه یعنی خداوند است . به این ترتیب مناجات از حالت ابزار بودن در می آید و به وسیله تبدیل می شود.

عرفان نظرآهاری با اشاره به مناجات هایی که در ادبیات فارسی آمده است گفت: در همه فرهنگ ها، مناجات های ادبیات سبک ادبی نیست، بلکه یک موضوع است.

وی افزود: کهن ترین رد پاهای نیایش را در کتب مقدس پیدا می کنیم . در طول تاریخ هم واژگان و سطح تفکر نویسندگان تغییر کرده است. در نیایش های قدیمی تر، با زبان کاملا فارسی و ساده با خداوند صحبت می شد ولی به مرور نیایش هایی با واژگانی فخیم تر و دشوارتر نیز در ادبیات فارسی به چشم می خورد.

نویسنده کتاب های “لیلی، نام تمام دختران زمین”، “نامه های خط خطی” و مجموعه شعر “چای با طعم خدا”، در خصوص نیایش در ادبیات کودکان گفت: ما به غبارروبی فضای موجود و رسیدن به حس هایی بکرتر و تازه تر نیازمندیم. باید از میراث هایی که بر ذهنمان سنگینی می کند فراتر رفته و به تجربه های شخصی تری برسیم.

وی ادامه داد: بچه ها برای صحبت با خدایشان به نوعی دلیری و جسارت نیاز دارند و این امکان جز با فراتر رفتن از چارچوب های موجود میسر نمی شود و باید بدانیم که تجربه این کار بسیار ارزشمند است.

شنبه، 21 آبانماه 1384