از آنجا كه ادبيات با حكومتها در بده ـ بستان مداوم است، هر حكومتي، در تعيين سرنوشت آثار ادبي، واژگان، صور خيال و مضاميني كه در ادبيات مطرح مي‌شود، بسيار مؤثر است.

عرفان نظرآهاري ـ شاعر نوجوانان ـ در گفت‌وگو با ايسنا با بيان اين مطلب گفت: بده ـ بستان ادبيات با حكومتها در پاره‌اي از موارد واضح است و در بسياري از موارد، پنهان و ناپيداست؛ مثلا وقتي جامعه‌اي‌ به سمت خفقان پيش مي‌رود، ادبيات رمزي و سمبوليك رشد مي‌كند يا برعكس، وقتي آزادي‌هاي اجتماعي بيشتر مي‌شود، ادبيات به پرده‌پوشي و پنهان‌گويي نيازي ندارد و به سمت رئاليسم نيل مي‌كند.

اين مدرس دانشگاه تصريح كرد: در همين زمينه ادبيات كودك و نوجوان را هم جدا از ادبيات به معناي ناب و عام خودش نمي‌توان فرض كرد.

اين مدرس دانشگاه با تاكيد بر اينكه ادبيات كودك و نوجوان نيز از اين قاعده مستثنا نيست، گفت: سؤال اساسي اين است كه در باور يك حكومت، نويسنده، شاعر يا هنرمند، در چه جايگاهي قرار دارد؟ و در چه درجه اعتباري مي‌نشيند؟ اگر در حكومتي نويسنده از منزلت شايسته و بالا برخوردار باشد و به عنوان كسي با او برخورد شود كه قرار است فكر توليد كند و سطح فرزانگي و شعور جامعه را بالا ببرد، نبايد با نيازهاي اوليه خود درگير باشد و نبايد براي برطرف كردن ساده‌ترين دغدغه‌ها به پيچيده‌ترين مشكلات دچار شود.

وي افزود: اگر در حكومتي نويسنده ارزشمند باشد و به شعور، احساس و تلاش او بها داده شود، بايد فضاي مناسبي براي رشد او فراهم باشد و بايد نيازهاي اقتصادي و معيشتي‌اش تامين شود. كما اينكه بايد از آزادي‌هاي انساني برخوردار باشد؛ تا بتواند بر سطحي از خودانگيختگي و خلاقيت برسد؛ تا دست آورد تلاش اين نويسنده، براي مخاطب خوراك مناسبي باشد.

او گفت: حساسيت اين كار زماني بالاتر خواهد رفت كه بدانيم مخاطب، كودك و نوجوان است؛ يعني كسي كه قرار است تجربه‌اندوزي و رشد داشته باشد. بنابراين هر حكومتي كه براي فضاي جامعه و بلوغ فكري و معنوي جامعه‌اش اهميت قايل شود، بيش از هر چيز بايد مراقب نويسندگان كودك و نوجوانش باشد و فضا و شرايط مساعدي را براي امنيت رواني و كاري آنها فراهم كند. چه، نويسنده‌اي كه مي‌ترسد، نگران است يا پشتوانه ندارد، نمي‌تواند به ديگران كمك كند و نمي‌تواند خالق ادبيات باشد.

نظرآهاري تصريح كرد: يك حكومت ايده‌آل بايد نويسنده‌اش را به سرشاري و اغنا برساند تا بتواند اين غنا را به ادبيات خلاقه بدل كند؛ وگرنه جامعه‌ي فقير، نويسنده‌اي ضعيف مي‌پروراند و نويسنده‌ي ضعيف هرگز نمي‌تواند ادبيات ماندگار خلق كند.

چهارشنبه، 10 اسفندماه 1384

Comments

وقتي فشار به اوج مي‌رسد، زايش حاصل مي‌شود. زاييدن و رستن با درد همراه است؛ درون و بيرون.شايد بهترين‌ها را در بدترين‌ها ببينيم.
سكوت

سلام
از نوشته هايتان تقلد مي كردم و این کار را همچنان ادامه می دهم.
و گوشه اي از وظيفه شما را به اسم خودم انجام مي دهم و در واقع به جای شما دارم می نویسم.
علي(هستم)

با سلام
نوشته هاي جالبي داريد - با آدم ارتباط برقرار مي كنند و بر دل مي نشنينند -
برقرار باشي و پيروز. منتظر مطالب جديدت در اين سايت هستم.
غ