نور و نار: خورشید، دختر یلداست

نشستهای مثنوی خوانی با عرفان نظرآهاری،دوشنبه ها از ساعت 16،تلفن ثبت نام:09124193951

خانم عرفان نظرآهاری در حال حاضر در مسافرت خارج کشور می باشند

خورشید، دختر یلداست

main

یلدا نام فرشته ای است بالا بلند، با تن پوشی از شب و دامنی از ستاره. یلدا نرم نرمک با مهرآمده بود. با اولین شب پاییز و هر شب ردای سیاهش را قدری بیش تر بر سر آسمان می کشید تا آدم ها زیر گنبد کبود آرام بخوابند.
یلدا هرشب بر بام آسمان و در حیاط خلوت خدا راه می رفت ولابه لای خواب های زمین، لالایی اش را زمزمه می کرد. گیسوانش در باد می وزید و شب به بوی او آغشته می شد.

***
یلدا، شبی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت. آتش که می دانی، همان عشق است. یلدا آتش را در دلش پنهان کرد تا شیطان آن را ندزدد. آتش در یلدا بارور شد.

فرشته ها به هم گفتند: " یلدا، آبستن است، آبستن خورشید. و هر شب قطره قطره خونش را به خورشید می بخشد و شبی که آخرین قطره را ببخشد، دیگر زنده نخواهد ماند".

فرشته ها گفتند: " فردا که خورشید به دنیا بیاید، یلدا خواهد مرد".

***
یلدا همیشه همین کار را می کند، می میرد و به دنیا می آورد. یلدا آفرینش را تکرار می کند.
راستی، فردا که خورشید را دیدی به یاد بیاور که او دختر یلداست و یلدا نام همان فرشته ای است که روزی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت.

عرفان نظرآهاری

چهارشنبه، 29 آذرماه 1385

29 آذر 1385 1:45 قֽظֽ

Comments

به اسم حضرت دوست !

و به گمان من تمام آن لیلیانی که عشق را میدانند یلدایند. چرا که یلدا، لیلی و زن عین عشق و زایندگی و خورشید هستند.

Posted by: فرزانه at 30 آذر 1385 4:17 قֽظֽ

یلدا آمدی یک دقیقه بیشتر غمهایم را یادم بیاوری . . . ؟

خدا !

آيا درختها وكيل باشند

كه تو ، براي هميشه ي دائم

به عقد قلب خسته ي من در بيايي...؟!

تازه ام . . .

خدا خوبه . . .

Posted by: رسول عظيمي at 30 آذر 1385 6:56 بֽظֽ

خانم نظر اهاری این را بدانید که نوشته هاتون همیشه باعث میشه من کمی بیشتر در زندگی تامل کنم این بار هم مانند دفعات پیشین زیبا دلنشین و روح نواز بود موفق باشید

Posted by: ازاده at 30 آذر 1385 10:21 بֽظֽ

اصلا چه کسی می داند؟
شاید این شب قدری که اهل خلوت می گویند همین امشب باشد.

Posted by: حجت عزیزی(محراب) at 1 دی 1385 2:53 قֽظֽ

عرفان عزیز سلام

از بسم الله های چلچراغ با نوشته هاتون آشنا شدم. خیلی اوقات بارها و بارها خوندمشون و سرمست شدم. خیلی ساده و روان ما دلم رو پیش دوست می بره. ممنونم به خاطر همه دفعاتی که به سادگی با چندخط نوشته من رو پیشش بردی

یه سوالی داشتم راجع به نشانه هایی که دوست برای تک تک ما می فرستد. نشانه هایی که ما رو در راهی که هستیم پیش می برند. چطور می تونیم به درستی تشخیص شان بدهیم؟ گاه به خصوص وقتی پای دل در میان باشه، به اشتباه چیزی رو نشانه می گیرد که اون رو به اونچه می خواهد نزدیک کند. چطور می شود جلوی این اشتباه رو گرفت؟

از اونجائیکه می دونم عمیقا نشانه ها رو دریافت می کنی، سوالم رو طرح کردم. اگر پاسخ بدی خیلی ممنون می شم

Posted by: راهی at 6 دی 1385 4:04 بֽظֽ

لحظهءتولد پروانه را دوست میدارم...زیرا بارها معنی خوب زندگی را در همین لحظهء ستایش شده فهمیده ام...

Posted by: شبنم at 10 دی 1385 0:31 بֽظֽ

سلام . . . اينم نوشته كويريه . . .

باران خشكيده...

او فقط بغض ميكرد ، هيچوقت ، هيچكس اشكش را نديده بود .
- خدا ! اين همه من براي چيست ؟
و بوته هايش كه از دلش بيرون مي آمدند توي تنهائي شاهد حرفهايش بودند كه با خدا مي گفت . خدا با هر بار سوالش تنها سكوت مي كرد و مدام و مدام تر مي پرسيد . و خدا از پس بغض هايش بيرون آمد و برايش حرف زد . . .
تو هستي چون بايد باشي ... نگاه گرم خورشيد را تنها تو نوازش مي كني ، تنهايي خورشيد را تنها تو راز داري ... مردان ايمان از تو عبور مي كنند و هيچ سايه و آسودگي در تو معنا ندارد .
تو پر از خاكي ، خاكي كه من تمام آدم ها را با آن آفريدم و هيچكس تاب تو و تاب بزرگيت را ندارد .
و كوير آرام ، آرام ، ساكت و صبور تر شد .
بغض هايش را به دست باد سپرد تا آنها را به ابراي ديگر ببخشد و خدا باز گفت : كه تو از مني تو پر از طلايي...
تو گريه بلد نيستي ...صبوري و رياضت را دوست داري . تو بغض هايت را هيچوقت گريه نمي كني و آنقدر بزرگواري كه آسمان و ابرهايش از بغض هاي تو نعمت را مي بارند . و كوير هر لحظه با حرف هاي خدا شاد و شاد تر مي شد .
و خدا به كوير گفت : بس نيست اين همه ايمانت براي زندگي... اگر باز هم مي خواهي بگويم ، با شد ... گوش كن ... من خانه ام را به دست مردان ايمان در دل تو ساخته ام ... من در تو خانه ام را بنا كردم و تو دلت را خانه ي من كردي ... اگر باز هم كم است ... به دلت نيم نگاهي بينداز و كوير ...

Posted by: رسول عظيمي at 10 دی 1385 7:21 بֽظֽ

ارسال نظرها