نظرآهاري: شاعر يا نويسنده‌اي كه پاسخ مخاطب فردا را بدهد، ماندگار است

عرفان نظرآهاري معتقد است: هر شاعري آيينه زمان خودش است و به نيازها و سلايق مخاطبان روز خودش پاسخ مي‌دهد، اما بعضي از شاعران هستند كه پاسخ مخاطبان فرداي خودشان را هم مي‌دهند و اين رمز ماندگاري يك اثر است.

اين نويسنده و شاعر حوزه ادبيات كودك و نوجوانان در اين‌باره به خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان گفت: متناسب با اين كه مخاطب ما در چه سن و سالي است، نيازهاي خاص خودش را دارد. مثلا در شعر كودك و نوجوان هرقدر كه سن مخاطب كم‌تر باشد، شور، موسيقي، نمايش و آموزش بيش‌تري مي‌طلبد و هرقدر كه سن بالاتر مي‌رود و ما به نوجوانان و جواننان مي‌رسيم، ابعاد هنري و ادبي شعر و داستان بايد بالاتر برود و كمك كند تا مخاطب دريچه‌هاي تازه‌اي را پيش روي خودش باز كند، ببيند و دست به كشف جهان و شناسايي آن بزند.

نظر‌آهاري خاطرنشان كرد: حيطه ادبيات، دنيايي است به موازات دنياي واقعيت كه امكان فراهم آوردن تجربه‌هاي مختلف را براي مخاطبش ايجاد مي‌كند و وظيفه شاعر امروز ما تفاوت زيادي با شاعر ديروز ما ندارد.

وي تصريح كرد: هر شاعري بايد تلاش كند، چه در حيطه ادبيات بزرگسال و چه كودك و نوجوان - كه البته حساس‌تر و خاص‌تر است - مخاطبش را رشد دهد و به تعميق دنياي او كمك كند. شعر در واقع بايد گذرگاهي براي رسيدن به شعور، بينش و بصريت‌هاي نو باشد.

نظرآهاري ادامه داد: شاعر از ابزار هنر استفاده مي‌كند تا لذت و معرفت را توأمان به مخاطبش منتقل كند. كاري كه ديگران مي‌خواهند به صراحت انجام دهند، او به پوشيدگي و به رمزآلودگي انجام مي‌دهد. بنابراين تاثيري پنهان‌تر، ولي ماندگارتر در وجود مخاطبش مي‌گذارد و به جاي اين كه درس بدهد، آن‌ها را در فضاي آموختن قرار مي‌دهد.

وي معتقد است: ما نسبت به دهه‌هاي پيش كه اصلا ادبيات كودك و نوجوان هويت مستقلي نداشت، رشد كرده‌ايم، اما اين به آن معنا نيست كه همه كارها انجام شده و به كمال رسيده، بلكه جاي خالي بسياري از كاستي‌ها را مي‌بينيم. ادبيات هميشه فضايي است براي گفتن‌هاي بسيار و هرقدر بگوييم و هرقدر كار كنيم، باز كم است، چون نويسنده و شاعر مجبور است نقش‌هاي مختلفي را در ادبيات ايفا كند؛ فيلسوف باشد، معلم و مربي باشد، مادر و پدر و دوست باشد و همه اين‌ها در اثر هنري او به شكل غيرمستقيم بروز مي‌كند.

نويسنده "پيامبري از كنار خانه ما رد شد" ادامه داد: ما ممكن است به لحاظ كمي و يا حتا كيفي رشد كرده‌ باشيم، ولي اين هرگز كافي نيست، چراكه خواسته‌هاي مخاطب ما و نيازهاي او بسيار بيش‌تر از كاري است كه انجام مي‌دهيم و اين موضوع بار مسؤوليت شاعر و نويسنده كودك و نوجوان را هر روز زيادتر و سنگين‌تر مي‌كند.

وي خاطرنشان كرد: هر ادبياتي كه به موضوعات انساني، جهان و هستي و مضامين مربوط به آن بپردازد يا به عبارت بهتر هر چقدر كه موضوع ما ازلي‌تر و ماندگارتر باشد، احتمال اين كه آن ادبيات ماندگاتر باشد، بيش‌تر است. مضاميني مثل مهرباني، گذشت و ساير فضيلت‌هاي انساني و اخلاقي از آن‌جا كه مسائل و موضوعاتي هستند كه انسان هميشه با آن‌ها درگير است، هيچ‌گاه كهنه نمي‌شوند، چرا كه آدم‌ها هميشه قلب‌هايي در سينه دارند كه مي‌تپد و آن‌ها را با اين مسائل درگير مي‌كند.

او يادآور شد: آثاري كه در طول تاريخ براي ما مانده، نشان مي‌دهد آن‌هايي كه داد ادبيات را ستاده‌اند و به تمامي به ادبيات، اخلاق، انسان و خداوند نزديك‌اند، آثاري هستند كه توانسته‌اند در تندبادهاي زمانه بمانند و ماندگار شوند. هر اثري از غربال تاريخ نخواهد گذشت.