آسمان را
در چشم زمین می بینم
و زیبایی را
در چشم خدا. . .
(مثل همیشه عالی می نویسید)
منم چند سالی که شعر میگم-این شعر رو تقدیم میکنم به شما:
ما مصوت های
زبان فارسی هستیم
سخت است
نمی شود
نمی خواهند
به هم نمی رسیم . . .

سلام
شما از نیمه ی فراموش شده ی همه ی انسانها حرف میزنید
از نیمه ی فراموش شده ی انسانها حرف زدن دشوار است
اما خویشاوندی شما با واژگان این کار را آسان می کند، واژه ها صمیمانه شما را دوست دارند وکودکانه مکاشفات شما را اعتراف می کنند با همان طراوت که ترانه های کودکی از بر می شوند. لهجه ی واژه های شما لهجه ی مشترک اما فراموش شده ی تمام انسانهاست انسانهای قرن سیمان و دود....

به نام خدا
قایقی ساختم‚انداختم به آب‚خواستم دور شوم از این خاک غریب که در آن هیچکسی نیست که در بیشه ی عشق قهرمانان را بیدار کند.
خواستم دور شوم از این خاک غریب که یکی از پس این آه بلند سر بر نیاورد تاببیند راه من‚خواستم دور شوم ازاین خاک غریب که نشد هم راز من.
قایقی ساختم‚انداختم به آب‚دور شدم.همچنان می راندم‚همچنان می خواندم‚که دور باید شد‚دور‚به کجا؟ به آنجایی که دشت همه سجاده‚همه گلها دری بود به بهشت‚به معراج می برد نسیم‚زیر پا خاک نبود پر یک قوی سفید‚نمیدانم که چرا؟چشمان سیاهش تر بود‚پشت بام همه ی منزلها مسجد بود نمیدانم که چرا همه خالی .همه فاضل‚اما این فضل نمیدانم که چرا؟ کم فهمتر از دیوانه ی محله ی ما بود.زشت شد این شهر قشنگ که چه بی شرمانه زیبا بود نزد این همه زشت‚که چه بی شرمانه فاضل بود بین این همه دیوانه‚که چه بی شرمانه خوشبختی را تنها میخورد‚همه ی مردم شهر زیبا همه ی مردم شهر عالم همه ی مردم شهر سالم همه ی مردم شهر بی غم.
نمیدانم که آنها می دانستند پشت دریا ها شهریست که من از آن می آیم شهری که همه زشتند شهری که همه ماءیوس همه غم دار اما بی هم غم
اگر میدانستند چه زشت بی غم بودند.
اگر نمیدانستند چه زشت جاهل بودند.
برای سهراب سپهری وعرفان