به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)،‌ ناظم حكمت متولد بيستم نوامبر سال 1901، پيشگام "شعر آزاد" در تركيه بود و بسياري او را "شاعر ملي" اين كشور مي‌نامند.

اگرچه شعرهاي اوليه‌ي او به "بحر هجايي" بود، اما از لحاظ مفهوم، با ديگر شاعران هجايي متفاوت بود. حكمت بعدها سبك شعرهايش را تغير داد و به شعر آزاد روآورد، كه بيش‌تر با ويژگي‌هاي آوايي زبان تركي هم‌خواني داشت.

همچنين "ماياكوفسكي" و ديگر شاعران جوان شوروي سابق كه طرفدار‌ "فوتوريسم" بودند، او را تحت تأثير قرار دادند.

ناظم حكمت بعد از سال‌هاي تنهايي در تبعيد، روز سوم ژوئن سال 1963 به‌علت حمله‌ي قلبي در مسكو درگذشت و در آرامگاه معروف "نورودويچ" مسكو به خاك سپرده شد.

از برجسته‌ترين آثار ناظم حكمت به «چشم‌اندازهاي انساني از كشورم»، «نامه‌هايي به تارانتا بابو»، «شيرين و فرهاد»، «حماسه‌ي جنگ استقلال»، «جمجمه» و «مرد فراموش‌شده» مي‌توان اشاره كرد.
از جمله شعرهاي اين شاعر كه شهرت بين‌المللي يافت و از سوي خوانندگان و موسيقي‌دانان متعددي اجرا شد، «نامه‌ي دختر» نام دارد؛ اين شعر، پيام صلح يك دختر هفت‌ساله است، كه 10 سال پس از بمباران اتمي هيروشيما كشته مي‌شود.