عرفان نظرآهاري، نويسنده و شاعر روز پنج شنبه اين هفته_ 12 ارديبهشت 87 _ با حضور در بيست و يكمين نمايشگاه كتاب تهران با مخاطبان آثارش ديدار و گفت و گو مي كند و به سئوالات مخاطبان پاسخ مي گويد.

مثنوي حاصل پربارترين دوران عمر مولاناست. چون بيش از پنجاه سال داشت كه نظم مثنوي را آغاز كرد. اهميت مثنوي از آن رو نيست كه يكي از آثار قديم ادبيات فارسي ايران است بلكه از آن جهت است كه براي بشر سرگشته امروز پيام رهايي و وارستگي دارد.

نشست «شعر عرفانی برای نسل امروز» با تأملی بر كتاب «روی تخته سياه جهان با گچ نور بنويس» نوشته «عرفان نظر‌آهاری» 23 آبان در فرهنگسرای بانو برگزار می‌شود. در حاشيه اين نشست نمايشگاهي از كتاب هاي اين نويسنده برپا مي شود.

این همه گندم، این همه کشتزارهای طلایی، این همه خوشه در باد را که می خورد؟ آدم است، آدم است که می خورد. این همه گنج آویخته بر درخت، این همه ریشه در خاک را که می خورد؟ آدم است، آدم است که می خورد.

مصطفي رحماندوست، شاعر در مراسم رونمايي تازه ترين كتاب سروده عرفان نظرآهاري با نام "روي تخته سياه جهان با گچ نور بنويس" گفت:هر کسی که می خواهد قلب مردم را به خدا نزدیک کند برای خود راهی دارد. ولی تنها عده اي هستند که با نوشته های خود مستقیما روی قلب مخاطب دست می گذارند.

كتاب " بالهايت را كجا جا گذاشتي؟" به قلم " عرفان نظرآهاري " روز هاي پنج شنبه و جمعه اين هفته در جمعي از مخاطبان خود در ايلام نقد مي شود. اين جلسه در ادامه طرح " نقد حضوري در استانها " از سوي مركز آفرينش هاي ادبي كانون پرورش فكري كودك و نوجوان تشكيل مي شود.

معرفی و نقد آثار _ زهره نیلی: " نظرآهارى" در باره كتاب‏هاى تازه خود: چاى با طعم‏خدا، بال‏هايت را كجا جا گذاشتى؟ ، هر قاصدكى يك پيامبر است و در سينه ات نهنگى مى‏تپد ، به عرفان پرداخته و می گوید:"عرفان، گوهر پنهان همه اديان و برداشتى شهودى از جهان و هستى است. زمین، ابتدا و انتها ندارد و هيچ كس به نهايت آن نمى‏رسد چون رسيدنى در كار نيست.

دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است . تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود . پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد .

" پیامبری از کنار خانه ما رد شد" تازه ترین کتاب "عرفان نظرآهاري" از سوی انتشارات "صابرین" منتشر شد.این کتاب را "عطيه مرکزي" ، تصویرگری کرده و "شاپور حاتمي"طراح گرافیگ این اثر را برعهده داشته است.

دلم، برخاستني به ناگاه مي خواهد و گريختني گرامي از سرِ فرياد. دلم غاري مي خواهد و خوابي سيصد ساله و ياراني جوانمرد.مي خواهم چشم بر هم بگذارم و ندانم كه آفتاب كي برمي آيد و كي فرو مي شود...

عالمان دلشوره داشتند از ملاقات با خدا. روز و شب و شب و روز علم می اندوختند. زاهدان دلشوره داشتند از ملاقات با خدا. روز و شب و شب و روز زهد می اندوختند.عابدان دلشوره داشتند و عبادت می اندوختند.

گفتند: آن مرد ماهی گیر است ، آن مرد از دریا ماهی می گیرد. گفتند: آن مرد کشاورز است، آن مرد در زمین دانه می کارد. جوانمرد گفت: چه نیکو که آن مرد ماهی گیر است و از دریا ماهی می گیرد و چه نیکو که آن مرد ،کشاورز است و در زمین دانه می کارد.اما ...

عشق درويشي او را تا خاكبوسي دوست برد و پاي كوبان ميانه هياهوي بازار مسگران شام نواي گوشخراش پتك كوبيدن بر فلز سرد به عشق معشوق به سماع رفت...

از جنگ بر می گردی،هیچ کس اما به استقبالت نمی آید.هیچ کس نمیداند که به جنگ رفته بودی.با شکوه ترین جنگها اما همین است.جنگی غریبانه ،جنگی تنها،جنگی بی سپاه و بی سلاح.

... پلنگ عشق به هوای گرفتن ماه است که به آسمان جست می زند؛ اما هزار هزار هزار فرسنگ مانده به ماه می افتد. دره های جهان پر از پلنگان مرده است که هرگز پنجه شان به آسمان نرسیده است.

طعمش‌ تلخ‌ بود. تلخي‌اش‌ را دوست‌ نداشتيم. نمي‌دانستيم‌ كه‌ دواست. دواي‌ تلخ‌ترين‌ دردها. نمي‌دانستيم‌ معجون‌ است. معجونِ‌ انسان‌ شدن.گمش‌ كرديم. شيطان‌ از دستمان‌ دزديد. بي‌طاقت‌ شديم‌ و ناآرام. دهانمان‌ بوي‌ شكايت‌ گرفت‌ و گلايه...‌

خبر كوتاه بود و جان‌سوز. هشدار بود و پر از افسوس. آنچه ايراني است، نصيب ديگران شده است. آنچه ما داريم و داشته‌ايم، حالا چرب لقمه نمك‌سود سفره سوداي ديگري شده است.‌..

قطره‌ دلش‌ دريا مي‌خواست. خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود.
هر بار خدا مي‌گفت: از قطره‌ تا دريا راهي‌ست‌ طولاني. راهي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري. هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست.
قطره‌ عبور كرد و گذشت. قطره‌ پشت‌ سر گذاشت.

هر هزار سال‌ يك‌ بار فرشته‌ها قالي‌ جهان‌ را در هفت‌ آسمان‌ مي‌تكانند، تا گرد و خاك‌ هزار ساله‌اش‌ بريزد و هر بار با خود مي‌گويند: اين‌ نيست‌ قالي‌اي‌ كه‌ قرار بود انسان‌ ببافد، اين‌ فرش‌ فاجعه‌ است ...

مي‌دانم‌ هيچ‌ صندوقچه‌اي‌ نيست‌ كه‌ بتوانم‌ رازهايم‌ را توي‌ آن‌ بگذارم‌ و درش‌ را قفل‌ كنم؛ چون‌ تو همه‌ قفل‌ها را باز مي‌كني. مي‌دانم‌ هيچ‌ جايي‌ نيست‌ كه‌ بتوانم‌ دفتر خاطراتم‌ را آنجا پنهان‌ كنم؛ چون‌ تو تك‌تك‌ كلمه‌هاي‌ دفتر خاطراتم‌ را مي‌داني...

در حياط ما را / غروب، يك نفر زد/ و حرف تازه اي از/ طلوع يك سفر زد/ دوباره اشك و ماتم/ دوباره ختم و خرما/ كسي دوباره كم شد/ از اهل كوچه ما/

«توي اين جهان گنده، هيچ كس/ با دلم رفيق نيست/ فكر مي كني/ چاره دلي كه جوجه تيغي است، چيست؟ / مثل يك گلوله جمع مي شود/ جوجه تيغي دلم/ نيش مي زند به روح نازكم/ تيغ هاي تيز مشكلم»

در حياط ما را / غروب، يك نفر زد/ و حرف تازه اي از/ طلوع يك سفر زد/ دوباره اشك و ماتم/ دوباره ختم و خرما/ كسي دوباره كم شد/ از اهل كوچه ما/
روح الله مهدي پور عمراني،منتقد:در اين شعر كوتاه، با آن كه فضايي سرد و غمگين دارد، از حقيقت و واقعيتي آشنا به نام «مرگ» صحبت مي شود. شاعر، مردن را «طلوع يك سفر» مي داند.

در آغاز هيچ نبود و کلمه بود و کلمه نزد خدا بود.خداوند اما کلمه هايش را به آدمی بخشيد و جهان پر از کلمه شد.
من اما از تمام کلمه های دنيا تنها يک کلمه را برگزيده ام و همه جمله هايم را با همان يک کلمه می سازم.با همان يک کلمه حرف می زنم،شعر می گويم و می نويسم.آن يک کلمه هم فعل است و هم فاعل،هم صفت است و هم موصوف.احتياجی به حرف اضافه ندارد.متمم نمی خواهد.هيچ قيدی هم ندارد.آن يک کلمه خودش همه چيز است.

نفس که مي کشم ، با من نفس مي کشد .قدم که برمي دارم، قدم برمي دارد.اما وقتی که می خوابم ، بيدار می ماند تا خوابهايم را تماشا کند.