قيصر امين‌پور فردا 48 ساله مي‌شود، شاعري كه سادگى شعرهايش، تصويرهاى شاعرانه‌اش، شگردهاى ادبى و كشفى كه در شعرهايش مى‌كنيم، سر ذوق‌مان مى‌آورد. همان‌طور كه مى‌توان گفت صداقت شعرهايش، همذات‌پندارى ما را بر مى‌انگيزاند.

به گزارش خبرگزاري فارس، قيصر امين‌پور در دوم ارديبهشت ماه سال 1338 در شهرستان گتوند از توابع استان خوزستان متولد شد و تحصيلات ابتدايي و متوسطه خود را در شهرستان‌هاي گتوند و دزفول به پايان برد. وي در آغاز عاشق نقاشي بود، اما سرانجام به سراغ شعر رفت و شعر او را به دانشكده ادبيات دانشگاه تهران كشاند.

امين‌پور در سال 1357 در رشته دامپزشكي از دانشگاه تهران پذيرفته شد، اما پس از يك سال از رشته دامپزشكي انصراف داد.

وي يكي از عوامل مؤثر در شكل‌گيري حوزه‌ انديشه و هنر اسلامي در سال‌هاي پس از پيروزي انقلاب اسلامي بود و از سال 60 تا سال سال 71 دبيري شعر هفته‌نامه سروش را بر عهده داشت.
امين‌پور همچنين در سال 1366 به همراه دوستان نويسنده و شاعرش، بيوك ملكى و فريدون عموزاده خليلى، نشريه سروش نوجوان را طراحى و منتشر كرد كه تا چندى پيش هم انتشار اين مجله با مسؤليت قيصر امين‌پور در سمت سردبيرى ادامه داشت، اما در سال 1382 از اين سمت كناره‌گيري كرد.
وي در سال 1363 كتاب‌هاي «تنفس صبح» و «در كوچه آفتاب» را منتشر كرد و در همان سال در رشته ادبيات فارسي دانشگاه تهران ادامه تحصيل داد. سپس «طوفان در پرانتز»(نثر ادبي) و منظومه «ظهر روز دهم»(براي نوجوانان) را منتشر كرد.

امين‌پور پس از ترك حوزه هنري، دوره كارشناسي ارشد ادبيات را در دانشگاه تهران آغاز كرد و در همان سال كتاب «مثل چشمه مثل رود» را (براي نوجوانان) به بازار نشر عرضه كرد.

آثار قيصر امين‌پور در محافل و جشنواره‌هاى ادبى همواره مطرح بوده و هستند؛ چنان كه وي در سال 1368 توانست تنديس «مرغ آمين» را از «جايزه ويژه نيما» دريافت كند و دو كتابش با نام‌هاى «ظهر روز دهم» و«به قول پرستو» در همان سال‌هاى نشر، يعنى در سال‌هاى 1365 و 1375 جايزه جشنواره كتاب كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان را از آن خود كرد.

قيصر امين‌پور همچنين جايزه تنديس «ماه طلايى» را كه به برگزيدگان شعر كودك و نوجوان 20 سال اخير تقديم شده، به دست آورده است.

اگر بخواهيم شعرى از جنگ بگوييم حتماً سرآمد شاعران آن دوران، قيصر امين‌پور به يادمان خواهد آمد، همان كه روزگارى سروده بود:
«مى‌خواستم شعرى براى جنگ بگويم/ ديدم نمى شود/ ديگر قلم زبان دلم نيست/ گفتم:/بايد زمين گذاشت قلم‌ها را/ ديگر سلاح سرد سخن كارساز نيست/ بايد سلاح تيزتري برداشت/ بايد براى جنگ/ از لوله تفنگ بخوانم/ با واژه فشنگ.»

امين‌پور در سال 1376 با دفاع از رساله خود با عنوان «سنت و نوآورى در شعر معاصر» كه با راهنمايى محمدرضا شفيعى كدكنى به سرانجام رسيده بود، موفق به اخذ مدرك دكتراى ادبيات فارسى از دانشگاه تهران شد و بعدها اين پايان‌نامه در شمارگان بالايى به چاپ رسيد. وي درباره اين اثر مى‌گويد: «پيشنهاد بررسى درباره اين موضوع از طرف استاد ارجمند دكتر شفيعى كدكنى بود و من از ميان موضوعات مختلف، اين موضوع را به ضرورت بحث سنت و نوآورى، براى پايان‌نامه دكترى برگزيدم.»
درباره كتاب معروف وي (سنت و نوآورى در شعر معاصر) برخى از اهالى شعر و ادب معتقدند كه او درباره شاملو كمى بى‌عنايتى كرده و به حرف‌هاى اخوان بيشتر پرداخته كه شايد مأخذ لازم را در اختيار نداشته و درباره بعضى‌ها هم مثل خانلرى و توللى، گزينش غير لازم صورت گرفته است.
با اين همه بسيارى از كارشناسان مثل محمود فتوحى معتقدند كه اين كتاب امين‌پور در نوع خودش اولين پژوهش جدى دانشگاهى است كه به مسأله سنت و تجدد پرداخته است.
همچنين ضياء موحد متذكر شده است: «اگر كسى عظمت نيما را با اين كتاب نفهمد و متوجه نشود كه جاى اين آدم در تاريخ شعر ما كجاست، در جاى ديگرى نمى‌فهمد. من واقعاً بى‌طرفانه مى‌گويم كه با اين كتاب حق نيما ادا شده است.»
امين‌پور و اشعارش، نمونه كامل زبان نسل دوم انقلابند. نسلى كه از آرمان‌گرايى، رفته‌رفته به واقع‌گرايى رسيدند و همين واقع‌گرايى موجبات نو شدن افكار و آراى آنها شد. شايد به همين خاطر باشد كه آخرين اشعار امين‌پور بيش از پيش مورد استقبال و اشتياق نسل سوم انقلاب قرار گرفته است و آن‌ها در كتابخانه‌هاى خود، لااقل يكى از ديوان‌هاى او را به غنيمت برده‌اند.
وي در شعرهايش اغلب فضايى را به تصوير مى‌كشد كه نشان‌دهنده آرمان‌شهر شاعرانه اوست. البته چنانچه خود شاعر اعتراف مى‌كند، اين دنيا فقط در شعرهاى شاعران وجود دارد و وجود خارجى ندارد: «خدا روستا را.../ و بشر شهر را.../ ولى شاعران/ آرمان‌شهر را آفريدند/ كه در خواب هم آن را نديدند» و جالب آن كه شاعر بين بشر و شاعران تفاوت قائل شده است.
مى‌توان گفت كه سادگى، شعرهاي امين‌پور را دوست داشتنى مى‌كند. مى‌توان گفت كه تصويرهاى شاعرانه‌ وي مخاطبان را جذب مى‌كند. مى‌توان گفت كه شگردهاى ادبى شعرهايش، شيفته‌مان مى‌كند. مى‌توان گفت كه كشفى كه در شعرهايش مى‌كنيم، سر ذوق‌مان مى‌آورد. مى‌توان گفت كه صداقت شعرهايش، همذات‌پندارى ما را بر مى‌انگيزاند. مى‌توان دلايل بسيارى را به همين شكل آورد. اما به نظر، اين‌ها چيزى را كم دارند. چيزى كه همه اين اتفاق‌ها به واسطه حضور آن شكل مى‌گيرد و آن چيزى نيست جز حس شاعرانه شاعر؛ حسى كه نمى‌توان توضيحش داد و يا روى تخته سياه رسمش كرد.
آثاري كه تاكنون از او به چاپ رسيده، عبارت‌اند از: «تنفس صبح»(1363)، «در كوچه آفتاب»(1363)، «طوفان در پرانتز» - نثر ادبي (1365)، «ظهر روز دهم» - منظومه (1365)، «مثل چشمه مثل رود» - براي نوجوانان(1368)، «بي‌بال پريدن» - نثر نوجوان(1370)، «گفت‌وگوهاي بي‌گفت‌وگو»(1370)، «آينه‌هاي ناگهان»(1372)، «به قول پرستو» - شعر نوجوان(1375)، «گزينه اشعار»(1378)، «گل‌ها همه آفتاب‌گردانند»(1380)، «سنت و نوآوري در شعر معاصر»(1383) و «به قول پرستو» - شعر نوجوان (1386).