به یاد شیخ حسن خرقانی، آنکه در گستاخی، کرٌ و فرٌی داشت.
ما اینجاییم و خدا آنجا و بین ما آتش است. آتش نمی گذارد دستمان به خدا برسد.
ما اینجاییم و خدا آنجا و بین ما دریاست. دریا نمی گذارد دستمان به خدا برسد.گاهی اما برای رسیدن به او، نه طاعت به کار می آید و نه عبادت. نه ذکر و نه دعا. نه التماس و نه استغفار.
تنها بی باکی است که به کار می آید. بی باکی عبور از آب و بی باکی گذشتن از آتش.گذشتن از آتش اما نه به امید آنکه آتش گلستان شود و تو ابراهیم.
گذشتن از دریا اما نه به امید آنکه دریا شکافته شود و تو موسی.
آتش را به امید سوختن گذشتن و دریا را به امید غرق شدن.

***
جاده ایمان خطرناک است ، پر آب و پرآتش. مسافرانی بی پروا می خواهد. آنقدر بی پروا که پا بر سر همه چیز بگذارند و از سر همه چیز بگذرند، از سر دنیا و آخرت. از سر بهشت و از سر جهنم.
آنان که می ترسند از لغزیدن و می ترسند از افتادن، به راه ایمان نمی مانند.
ایمان را به گستاخی باید پیمود، نه به ترس.زیرا خداوند آنسوی گستاخی است ، نه این سوی تردید و ترس.

عرفان نظرآهاری

سه شنبه، 15 شهریورماه 1384

Comments
آری پیمودن راهی بس دشوار است
ولی نه به اندازه نشستن
بلکه به اندازه لذت رسیدن
مثل همیشه تعاریف ما در آن نمیگنجد زیرا واقا زیباست.
عالی بود.
محمدامین امامی

خوشحالم که از حسن خرقانی حرفی زده شد .او که به بی باکی شهرت داشت .ما را اما باک ازین همه ...
سر بزنید .شادمیشوم .
royabijani

یاد خواجه عبد اله انصاری می افتم که می گفت ان ارزی که می ورزی.
مژگان نظر آهاری

سلام...خانوم نظر آهاری...کتابهای شما اینجا(آبادان)اصلا نیست...مگر اینکه از تهران یا شیراز تهیه کنم...خیلی درد بدیه...اگه میشه چند جلد رو برای فروش روی شبکه خرید اینترنتی بذارین خیلی خوب میشه...روی سایت pardakht.com...برای کسایی مث من...موفق و پیروز باشید...یا حق...
papati