کتاب جدید "جی کی رولینگ" خالق رمان های هری پاتر در ماه دسامبر منتشر می شود. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از PNA، رولینگ که دو ماه است سرگرم نوشتن داستان هایی درباره کودکی اش است، گفت: این کتاب را اول دسامبر امسال عرضه می کنم. این کتاب جدید رولینگ از سوی هر دو بنگاه انتشاراتی بلومزبری در انگلستان و اسکولاستیکی آمریکا - که پیش از این هم مجموعه رمان های وی را منتشر کرده بودند - با همکاری سایت آمازون منتشر می شود. عنوان کتاب مذکور "داستان های بیدل شاعر بزرگ" است و قرار است در اولین روز از آخرین ماه میلادی سال جاری به بازار بیاید.
سه کتاب جدیدی که علیه باراک اوباما نامزد دموکرات ریاست جمهوری آمریکا نوشته شده و به تازگی به چاپ رسیده است، در میان 20 کتاب پرفروش آمازون قرار دارد. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از سایت آمازون، این سه عنوان کتاب در میان موج محبوبیت باراک اوباما از نظر منتقدین معتبر افتاده و از معرفی و مرورهای معمول هم بی نصیب مانده است. در فهرست آمازون این کتابها با نام های "ملت اوباما" نوشته جروم. آر. کورسی، "پرونده ای علیه باراک اوباما..." نوشته دیوید فردوسو و "فریب خورده..." کار مشترک دیک موریس و آیلین مک گان به ترتیب در رده های هشتم، دوازدهم و بیست و یکم فروش قرار دارند. در این فهرست قسمت چهارم از رمان های دنباله دار استفانی مایر با نام "پگاه واژگون: قصه شفق کتاب چهارم" اولین رتبه را با فروش 1.3میلیون نسخه ای در روز اول رونمایی کسب کرده و به دنبال آن "آخرین نطق" نوشته رندی پوش و جفری زاسلو، "ماجراهای بیدل قصه گو" اثر جی. کی. رولینگ (پیش فروش) و "شفق: قصه شفق کتاب اول" که قسمت اول همان رمان های پیشگفته استفانی مایر است، قرار دارند.
سه کتاب جدیدی که علیه باراک اوباما نامزد دموکرات ریاست جمهوری آمریکا نوشته شده و به تازگی به چاپ رسیده است، در میان 20 کتاب پرفروش آمازون قرار دارد. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از سایت آمازون، این سه عنوان کتاب در میان موج محبوبیت باراک اوباما از نظر منتقدین معتبر افتاده و از معرفی و مرورهای معمول هم بی نصیب مانده است. در فهرست آمازون این کتابها با نام های "ملت اوباما" نوشته جروم. آر. کورسی، "پرونده ای علیه باراک اوباما..." نوشته دیوید فردوسو و "فریب خورده..." کار مشترک دیک موریس و آیلین مک گان به ترتیب در رده های هشتم، دوازدهم و بیست و یکم فروش قرار دارند. در این فهرست قسمت چهارم از رمان های دنباله دار استفانی مایر با نام "پگاه واژگون: قصه شفق کتاب چهارم" اولین رتبه را با فروش 1.3میلیون نسخه ای در روز اول رونمایی کسب کرده و به دنبال آن "آخرین نطق" نوشته رندی پوش و جفری زاسلو، "ماجراهای بیدل قصه گو" اثر جی. کی. رولینگ (پیش فروش) و "شفق: قصه شفق کتاب اول" که قسمت اول همان رمان های پیشگفته استفانی مایر است، قرار دارند.
عرفان نظر آهاري ـ نويسنده ـ در گفتوگو با خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا) گفت: صدا و سيما در ترويج نشر و فرهنگ كتاب پركار به نظر نميآيد. امروز در سيما نه برنامههايي براي معرفي نشر مشاهده ميشود و نه بازتاب نشر در جامعه به تصوير كشيده ميشود. وي همچنين افزود: از آنجا كه سيما داراي مخاطبان گسترده در تمامي شهرها و روستاهاست، بايد برنامهريزي مدونتري براي معرفي نشر داشته باشد. اين نويسنده كودك و نوجوان معتقد است: نگاه برنامهسازان سيما به نشر نگاه كارمندي است و علاقه آنها به موضوعات عامهپسند است، كتاب جذابيت لازم در اين موضوع را ايجاد نميكند و علاوه بر آن ناشران نميتوانند براي كتاب مانند ساير كالاهاي تجاري هزينه تبليغات بپردازند. نظر آهاري همچنين ابراز داشت: موضوع نشر به هر شكلي كه بيان شود شايسته تقدير است اما الگوي كار نيز داراي اهميت بالايي است و به همذاتپنداري ميان برنامه و خواننده كمك ميرساند. الگوي صحيح معرفي نشر آيندهاي حقيقي از نشر را به مخاطب نشان ميدهد.
به گزارش خبرگزاري کتاب ايران (ايبنا)، به نقل از روزنامه «فيگارو» پائولو کوئيلو، پرخوانندهترين نويسنده برزيلي اين بار به فاصلهگيري حيرتانگيز از دلمشغوليهاي قبلياش، تريلري پليسي خلق کرده که در فضاي جشنواره بين المللي فيلم کن مي گذرد. اين رمان که «برنده تنهاست» نام دارد، فستيوال فيلم فرانسه را به عنوان پس زمينه يک سري قتل برنامه ريزي شده توسط يک ميليونر روسي مطرح مي کند. نويسنده در گفت و گو با روزنامه برزيلي «استادود سائو پائولو» تاکيد مي کند: «فرم کار، پليسي است؛ ولي خشونت و سختي را با هدف توصيف دقيق تر دنياي شهرت به کار برده ام». او همچنين در گفت و گو با مجله اپوکا مي گويد: «سعي کرده ام به خواننده بگويم که فستيوالي مثل کن، عرصه بسيار بزرگي از ارتباطات، امور اقتصادي و جست و جوي قدرت است.» نويسنده «کيمياگر» اولين موفقيتش را 20 سال پيش با انتشار اين رمان تجربه کرده است و به نظر او غريزه شهرت، بسيار قوي و وسوسهكننده است. با انتشار آخرين اثر كوئيلو، تيراژ كتابهايش از مرز 100ميليون نسخه ـ در 160 کشور جهان ـ گذشته است.
سعدی آموزگار اخلاق چهارشنبه ها از ساعت 17 تا 19 فرهنگسرای خانواده تلفن: 09124193951 و 77815173
سلسله نشست های مثنوی خوانی شنبه ها از 17 الی 19 فرهنگسرای خانواده تلفن: 09124193951 و 77815173
مادرم خواب دید که من درخت تاکم. تنم سبز است و از هر سرانگشتم، خوشه های سرخ انگور آویزان. مادرم شاد شد از این خواب و آن را به آب گفت.
فردای آن روز، خواب مادرم تعبیر شد و من دیدم اینجا که منم باغچه ای است و عمری ست که من ریشه در خاک دارم. و ناگزیر دستهایم جوانه زد و تنم، ترک خورد و پاهایم عمق را به جستجو رفت. و از آن پس تاکی که همسایه ما بود، رفیقم شد. و او بود که به من گفت: همه عالم می روند و همه عالم می دوند، پس تو هم رفتن و دویدن بیاموز. من خندیدم و گفتم: اما چگونه بدویم و چگونه برویم که ما درختیم و پاهایمان در بند! او گفت: هر کس اما به نوعی می دود. آسمان به گونه ای می دود و کوه به گونه ای و درخت به نوعی. تو هم باید از غورگی تا انگوری بدوی. و ما از صبح تا غروب دویدیم. از غروب تا شب دویدیم و از شب تا سحر. زیر داغی آفتاب دویدیم و زیر خنکی ماه، دویدیم. همه بهار را دویدیم و همه تابستان را. وقتی دیگران خسته بودند، ما می دویدیم. وقتی دیگران نشسته بودند، ما می دویدیم و وقتی همه در خواب بودند، ما می دویدیم. تب می کردیم و گُر می گرفتیم و می سوختیم و می دویدیم. هیچ کس اما دویدن ما را نمی دید. هیچ کس دویدن حبّه انگوری را برای رسیدن نمی بیند. و سرانجام رسیدیم. و سرانجام خامی سبز ما به سرخی پختگی رسید. و سرانجام هر غوره، انگوری شد. من از این رسیدن شاد بودم، تاکِ همسایه اما شاد نبود و به من گفت: تو نمی رسی مگر اینکه از این میوه های رسیده ات، بگذری. و به دست نمی آوری مگر آنچه را به دست آورده ای، از دست بدهی. و نصیبی به تو نمی رسد مگر آنکه نصیبت را ببخشی. و ما از دست دادیم و گذشتیم و بخشیدیم؛ همه داروندار تابستان مان را. *** مادرم خواب دید که من تاکم. تنم زرد است و بی برگ و بار؛ با شاخه هایی لخت و عور. مادرم اندوهگین شد و خوابش را به هیچ کس نگفت. فردای آن روز اما خواب مادرم تعبیر شد و من دیدم که درختی ام بی برگ و بی میوه. و همان روز بود که پاییز آمد و بالاپوشی برایم آورد و آن را بر دوشم انداخت و به نرمی گفت: خدا سلام رساند و گفت: مبارکت باد این شولای عریانی؛ که تو اکنون داراترین درختی. و چه زیباست که هیچ کس نمی داند تو آن پادشاهی که برای رسیدن به این همه بی چیزی تا کجاها دویدی!
شعر کودک و نوجوان هنوز کم سن وسال بود که جنگ شروع شد .هنوز داشت خودش را تمرین می کرد،حرف زدنش را و راه رفتنش را. هنوز بین قالب های مختلف شعری در رفت و آمد بود و داشت ایماژها و آرایه ها و صورت های خیال را زیرورو می کرد و مطمئن نبود که کدامشان برای او مناسب تر است .
کتابنامه : 1 ـ امین پور ، قیصر ، مثل چشمه ، مثل رود ، تهران ، سروش ، 1376 2 ـ امین پور ، قیصر ، گزینه اشعار ، تهران ، مروارید ، 1378 3 ـ آشوری ، داریوش ، شعر و اندیشه ، تهران ، مرکز ، 1377 ]]>
امروز چند بار اشتباه کردم؟ ميدانم هيچ صندوقچهاي نيست كه بتوانم رازهايم را توي آن بگذارم و درش را قفل كنم؛ چون تو همه قفلها را باز ميكني...]]>
سین هفتم هفت سین جهان دنیا پر از سین است و شما می توانید از بی شمار سین های عالم، هر کدام را که خواستید بردارید...]]>
نسخهي صوتي كلاس درس قيصر امينپور دربارهي ادبيات معاصر در نمايشگاه كتاب عرضه شد. به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين لوح فشردهي 12ساعته، كلاس درس امينپور در تابستان 86 است كه در 10 جلسه در خانهي شاعران ايران از ادبيات معاصر گفته است. نسخهي صوتي يادشده با مقدمهي ساعد باقري از سوي انتشارات دفتر شعر جوان به تازگي منتشر و در نمايشگاه كتاب امسال عرضه شده است. همچنين گفتوگوي قيصر امينپور با آدونيس در ايام نمايشگاه از سوي نشر يادشده منتشر و عرضه شد. «دستور زبان عشق»، «تنفس صبح»، «در كوچهي آفتاب»، «آينههاي ناگهان»، «گلها همه آفتابگردانند» و «دستور زبان عشق» از مجموعههاي شعر اين شاعر فقيد براي بزرگسالان هستند. «گزينهي اشعار» او هم در سال 1378 منتشر شده است. همچنين «توفان در پرانتز» (نثر ادبي)، «منظومهي ظهر روز دهم» (براي نوجوانان)، «مثل چشمه، مثل رود» (براي نوجوانان)، «بيبال پريدن» (نثر ادبي براي نوجوانان)، «گفتوگوهاي بيگفتوگو»، «بهقول پرستو» (براي نوجوانان) و «سنت و نوآوري در شعر معاصر»، از ديگر آثار قيصر امينپور هستند، كه سال گذشته از دنيا رفت.
خبرگزاري فارس: مناظره مرحوم قيصر امين پور و ادونيس شاعر سرشناس عرب در قالب كتابچهايي در نمايشگاه بيست و يكم كتاب تهران منتشر شده است. به گزارش خبرنگار ادبي فارس در آذر ماه سال 84 علي احمد سعيد (آدونيس) شاعر و نويسنده پرآوازه عرب «مهمان ماه» خانه شاعران ايران بود كه با مرحوم قيصر امينپور درباره امكان نوآوري در فرهنگ اسلامي به مناظره پرداخت. اين مناظره در قالب كتابچهايي در نمايشگاه بيست و يكم كتاب تهران منتشر شده است كه بخشي از آن را مرور ميكنيم. # قيصر امين پور: جناب آقاي آدونيس شما در كتاب ارزشمند خود الثابت و المتحول، فرهنگ عربي - اسلامي را فرهنگي مبتني بر تقليد ميدانيد و نشان ميدهيد كه اگر رابطه سنت و نو آوري را همانند رابطه قديم و حادث بينگاريم و آن گاه احكام مترتب بر رابطه قديم و حادث را بر شعر قديم و جديد جاري بدانيم، به نتايجي از آن دست ميرسيم كه در كتاب خود الثابت و المتحول به صورت تناظرهاي پي در پي در چندين صفحه بر شمردهايد. ولي من براي براي رعايت ايجاز به يكي دو مورد آن اشاره ميكنم قديم قائم به ذات است و محدث قائم به غير. كمال محدث در آن است كه در قيد قديم باشد و جون معني حق است، و حق همان اسلام است، و اين حق ثابت و تغيير ناپذير است پس نو آوري در آن معني ندارد. همچنين شما در مصاحبهاي با عنوان «من الحداثه الي الابداعيه» چاپ شده در مجله عربي الشاهد نو آوري در فرهنگ عربي - اسلامي را ناممكن توصيف ميكنيد و در مقايسه نوآوري غربي و عربي، اولي (يعني مدرنيسم غربي) را پرسش و ترديد و دومي را يقين و تسليم، اولي را گشودگي و بيكرانگي و دومي (يعني نوگرايي عربي) را سنت و بن بست ميدانيد. به هر حال چنين مينمايد كه اين نظر شما، نظري است از منظر مدرنيسم به سنت. اما جالب اين است كه نگاه ديگر از ديدگاه مقابل ديدگاه شما، يعني از ديدگاه سنتگرايي نيز درست به همين نتيجه ميرسد: در قرن اخير پژوهشگري مانند رنه گنون، شووان، بوركهارت در جهان و دكتر نصر در ايران نيز معتقدند كه چون حقيقت يكي است و مستقل از ما وجود دارد، پس انديشه ثابت و حقيقي نميتواند نو باشد، زيرا حقيقت زاده ضمير انساني نيست ... خلاصه اين ديدگاه هم پس از اين مقدمات به همان نتيجه ميرسد، چنان كه دكتر نصر ميفرمايد: شعر سنتي فارسي با قرآن مقدس پيوند دارد. پس سرودن شعر نو، به دليل برخوردار نبودن از وزنه و قافيه شعر سنتي، نوعي هبوط از بهشت است. پرسش اين است كه آيا نميتوان با نگاهي فراتر از اين دو ديدگاه (سنتگرايي و مدرنيسم) به اين موضوع بنگريم؟ اين نگاه برخواسته از نظريه خلق مدام يا خلق جديد است كه با تفسير آياتي مانند كل يوم هو في شان به نظريهاي ميرسند كه يكي از كانونهاي اصلي منظومه فكري عين القضات، مولوي، ابن عربي، ملاصدرا و ديگران ميشود. چنانكه مولوي ميگويد: پس تو را هر لحظه مرگ و رجعتي است مصطفي فرمود؛ دنيا ساعتي است عمر همچون جوي نونو ميرسد مستمري مينمايد در جسد آيا اگر چنين ديدن و انديشيدني ملكه ذهن و ضمير هنرمند شود، همچون مولوي هر نفس دنيا را نو نمييابد؟ و نوآوري را سنت اصيل الهي نميداند؟ به عبارت ديگر پرسش اين است كه اگر شاعري مثل مولوي در اين فرهنجگ و در اين سنت، با داشتن اين ديدگاه نو آور بوده است، آيا نميتوان گفت: چون شده است، پس شدني است؟ #آدونيس: ميان شعر ايران و عرب تاريخي طويل از روابط فرهنگي و رفتارهاي زيباييشناسنانه و عاشقانه است. تاريخي كه هيچ گاه به پايان نميرسد و همواره و بيش از پيش ادامه مييابد. اگر شعر مانند عشق ميان انسانها و فراتر از مليتها و كشورها پيوند ايجاد ميكند ميتوانيم بگوييم كه ميان ما عربها و شما ايرانيها اتحاد و پيوندي ديرينه و همواره در حال نو شدن وجود داشته است. من براي اين ديدار از يكايك شما تشكر ميكنم. پرسشي كه آقاي امينپور مطرح كردند هم مشكل فرهنگ عرب و هم مشكل فرهنگ ايران را خلاصه كرده است. پس از آنجا كه در مشكلات اشتراك داريم، اميدواريم در ايجاد راه حلها هم مشترك باشيم. براي پاسخ به اين سؤال بايد دو نكته را مد نظر قرار دهيم. اول اينكه منظور از فرهنگ اسلامي يا ثباتي كه من ناميدهام چيست. و نكته دوم: ما بايد ميان قرائت يك فرد يا يك شاعر با يك مؤسسه و نهاد فرق بگذاريم. براي تغيير يك فرهنگ - چه مثبت و چه منفي - نظر و ايدههاي يك فرد كافي نيست. وقتي كه فكر فردي است هر چقدر افراد زياد باشند چيزي عوض نميشود. مثلا استادان يك دانشگاه هر قدر هم تعدادشان زياد باشد نميتوانند ساختار دانشگاه را عوض كنند. براي توضيح بيشتر بايد بگويم كه مثلا وقتي من بخواهم فلسفه ايران را مورد ارزيابي قرار دهم نميتوانم بگويم ملاصدرا كه قرائت خاصي دارد و مورد نقد و جدل هست تمام فلسفه ايران است و ثابت همين است هر چند كه ملاصدرا فيلسوف بزرگي است و من شخصا با نظرات او بسيار موافقم پس ثابت اسلامي چيست؟ آنچه كه من در كتاب الثابت و المتحول مطرح كردهام به اين معناست كه ثابت اسلامي همان ديدگاه اسلام است. قبال فرد و جهان است ديدگاهي كه نهاد ديني مرتبط با حكومت اسلامي از آغاز خلافت ترسيم كرده است. در اين ثابت دو مساله مورد توجه قرار ميگيرد. اول اين كه پيامبر ما خاتمالانبياست و دوم اينكه اين رسالت آخرين رسالت است. اين سخن دو نكته را پيش ميكشد اول اينكه انسان چيزي ندارد كه به اين رسالت اضافه كند زيرا اين رسالت تمام حقايق گذشته و حال و آينده را باز گو كرده است. اين انسان و فرد نميتواند چيزي به رسالت اضافه كند اما ميتواند آن را تفسير كند. و مساله دوم كه از اولي مهم تر است اين است كه خداوند هر آنچه را كه ميبايد به پيامبرانش ميگفت فرموده است و چيزي اضافه ندارد. بر اين اساس اسلام اوليه ميان شعر و فكر جدايي قائل شد و از آن به بعد فكر در تخصص دين شد و اين باور پديد آمد كه تنها دين است كه حقيقت را بيان ميكند. اين در حالي بود كه شاعران پيش از اسلام فكر ميكردند كه با شعر خود حقيقت را بيان ميكنند. رسالت اسلامي روزي اين حرف خط بطلان كشيد و باعث شد فكر در تخصص دين است حقيقت را بگويد نه شعر، بنابراين رسالت شاعر اين شد كه احساساتش را با توجه به اين فكر بيان كند. ولي بعد اتفاق ديگر افتاد. شاعراني ظهور كردند ه ساز مخالف زدند. ابونواس و بشارابن برد كه اتفاقا هر دو ايراني بودند و شاعران ديگري تا به معري و متنبي رسيد. بد نيست در اينجا لطفيهاي را باز گو كنم: از متنبي پرسيدند كه پيامبر فرموده است لانبي بعدي (هيچ پيامبري بعد از من نيست) ولي تو نام خود را متنبي گذاشتهاي. جواب ميدهد كه شما آن عبارت را اشتباه ميخوانيد. درست آن است كه بگوييد لانبي بعدي يعني لا بعد از من پيامبر است و نام من هم لا است. مشكل اينجاست كه آيا ما ديدگاه دين را كه امري ثابت است به فرهنگ و شعر و نقاشي و معماري و موسيقي و آواز تعميم دهيم؟ آيا ابداع بايد مانند دين ثابت شود و آن گاه خود را تكرار كند؟ آيا مفهوم دين را براي ابداع نيز تجويز كنيم؟ مشكل همين است. بخصوص كه وقتي دين از يك تجربه شخصي به يك سلطه سياسي تبديل ميشود. به اعتقاد من نميتوان ديدگاه ديني را به ابداع تعميم داد. شاعر يا هر هنرمند ديگري ميتواند از دين مانند هر عامل ديگري براي زندگي الهام بگيرد. اما ابداعي كه فقط گفتههاي ديني را باز گو كند. ابداع نيست و هنر را پيش نميبرد. من همين حركت را كه شخص هنرمند در ذهن خودش ايجاد ميكند و بر اساس آن اثري پديد ميآورد متحول ناميدهام واين "متحول" و متغير در برابر ثابتي است كه قبلا شرح دادم. بر اين اساس وقتي به تاريخ ادبيات عرب نگاه ميكنيم ميبينيم آثار كه ديدگاه ديني را صرفا بازگو كردهاند. آثار ماندگار و ارزشمند نيستند و آثاري ارزش دارند كه از چارچوب ديدگاه ثابت تمرد كردهآند. ديدگاه ديني فقط توانسته است كه شرع وفقه به وجود بياورد. در همين جا اين نكته را اضافه كنم كه فراتر رفتن ازديدگاه ديني به معناي خصومت ورزي با دين نيست.من فكر ميكنم مشكلي كه دوست عزيزم (آقاي امينپور) مطرح كرده و در اين است كه ما در اينجا راكد شدهايم. به عبارتي واضحتر اين كه در كار هنر اگر مرجعيتي و تعريفي از پيش ساخته داشته باشيم كاري پيش نميبريم. مثلا اگر بگويم شعر كلامي است موزون و مقفي ... و بخواهيم طبق اين مرجع شعر بگوييم شعري نخواهيم گفت. اگر شاعري ايراني امروز بخواهد عينا مانند حافظ يا سعدي شيرازي كه بزرگترين شاعران ايرانند، شعر بگويند چيزي نگفته است. در تفكر شيعه انديشهاي به نام نبوت مستمر هست هر چند كه تفكري فردي است و نهادينه نشده است.اما ميتواند راهحلي براي ابداع نيز باشد. يعني نبوت مستمر هست ابداع مستمر هم هست. هر چند گفتم كه اين تفكر ديدگاه مؤسساتي شيعه نيست و از طرفي هم مورد تضاد با تفكر اهل تسنن است و آن را كفر ميدانند.اما خلاصه بگويم كه ما به همان خلق مستمر يا نبوت مستمر در ابداع نياز داريم. و البته به خاطر اين فكر بعضيها جانشان را از دست دادهاند، زندان رفتهاند يا ناچار به فرار شدهاند. اما به اين معنا نيست كه نبايد دنبال شود و گرنه ابداعي به وجود نخواهد آمد. متاسفانه من در باره ايران خيلي اطلاع ندارم و آنچه كه در مطبوعات غربي منعكس ميشود مسلما تمام حقيقت نيست و نميتواند بازگوكننده ديدگاه تمام ايرانيها باشد. ولي در باره جهان عرب ميتوانم بگويم كه ما نميتوانيم فكرمان را و مشكلات اساسيمان را بيان كنيم. هستند كساني كه خيلي كمتر و ملايمتر از اسلافمان حتي در زمان عباسيان حرف ميزنند و با مخمصه زندان و سر به نيست شدن مواجهند.باز هم تكرار ميكنم بايد راه حلي داشته باشيم بدون آنكه با دين وديدگاه ديني خصومت بورزيم و يا اثري منفي روي آن بگذاريم . راهي كه ما را به ابداع برساند. # قيصرامينپور: بله من بسيار سپاسگزارم از شاعر و متنفذ صاحب نظر جناب استاد آدونيس، و چون فرصت تفصيل نيست، يكي دو مورد را اشارهوار عرض ميكنم. اگرچه در ابتداي صحبت ايشان به نظر ميرسيد كه نظرشان كاملا با نظر ما مخالف است ولي در پايان تقريبا به همان نقطه رسيدند و صحبتهاي ايشان تقريبا خلاصهاي بود از مطالبي كه در كتاب الثابت والمتحول به تفصيل نوشتهاند. نكته اول اين نظريه كه نوآوري در فرهنگ اسلامي ناممكن است موارد نقض ونقص فراوان دارد.يعني هم مسلمان نوآور فراوان داريم وهم غير مسلمان سنتگرا و مخالف نوآوري. البته منكر آن نيستيم كه گرايش غالب در طول تاريخ به ويژه در ميان عوام همين رويكرد ثبات و تقليد بوده است. ولي آيا ميتوان گفت كه مثلا چون گرايش غالب در فرهنگ تشيع وگرايش مسلط در برخي نهادهاي حكومتي (به قول دكتر شريعتي)تشيع صفوي بوده است، پس يگانه چهره تشيع همين است؟ نه، مسلما چهره راستين تشيع، تشيع علوي است.كه نماينده آن اوليا و علماي برجسته اين فرهنگند.نه عوام يا لزوما گرايش غالب و مسلط. ما هم چنانكه در ضمن سؤال گفتيم.در اينجا تنها ميخواستيم بگوييم كه اگر دربستر فرهنگ سنتي ايراني- اسلامي فقط يك مولوي پديد آمده باشد (هر چند كه بيش از يك مورد امثال مولوي داريم) همين كافي است تا ادعا كنيم كه "اذا كان فيكون" يعني چون شده است پس شدني است. مگر اينكه مولوي، عينالقضات و ابنعربي را خارج از فرهنگ اسلامي بدانيم. و البته شاعران و هنرمندان هم كه دراينجا مورد نظر ما هستند ظاهرا از خواصند نه از عوام. پس اگر چه گرايش غالب در ميان عوام و يا حتي درميان برخي از خواص كه نهادينه هم شده است.همين رويكرد ثبات و تقليد است ولي اين دليل نميشود كه تنها رويكرد ممكن در فرهنگ اسلامي را همين امتناع نوآوري بدانيم. #آدونيس: من از آنجايي كه اين فرصت تكرار ناشدني است، دلم ميخواهد كه بدانم- چون قرار است چيزي بنويسم و از اين سفر توشهاي با خود ببرم.آيا نياكانتان كه حافظ بودهاند و خيام و بزرگان ديگر، امروز شما چه شعري داريد؟ بسياري از سوالها به من هجوم آوردهاند و من به دنبال جوابشان ميگردم. # قيصرامينپور: ما خيلي تشكر ميكنيم از همكاري شما بزرگان فرزانه و هنرمند، برخي سوال دارند و برخي ميگويند شعر بخوانيد، دستورهاي متفاوتي به من ميرسيد برخي ميگويند چون آقاي آدونيس گفته بعد از حافظ حالا چه چيزي داريد،كسي جرات نميكند ديگر شعر بخواند چون بعد از حافظ ديگر تمام. او خاتمالشعراست.در اين جا من نميدانم به كدامين ساز حركات موزون بكنيم چون نميشود گفت برقصم. # آدونيس: به طور كلي ميخواهم بدانم كه ارتباط شعر، دين وسياست در ايران امروز چگونه است؟ قيصرامينپور: من با اشاره به همان خاطرهاي كه دكتر شفيعي كدكني از جناب آدونيس نقل كردهاند كه با حاضر جوابي خاص خودشان در آن كنگره گفتند كه اگر سياستمدارها يك حرف را بزنند دنيا بهشت ميشود و اگر هنرمندان جهان همه يك حرف بزنند دنيا جهنم ميشود. ما هم برآنيم كه گلها گونه گونند و هر گلي بايد رنگ و بوي خودش را داشته باشد. اتفاقا ديدگاه ما همان ديدگاهي است كه بر آن تاكيد كرديم. يعني نوآوري مدام تا بينهايت. چنانچه گفتهاند: لاتكرار فيالتجلي، موجب ميشود كه هنرمند هم بتواند دم به دم و تا ابد نوآوري كند و جلوههاي گونهگون و بينهايت حقيقت را كه دريافته است نشان بدهد. اين در مورد دين، و اما در مورد سياست هم اتفاقا چند روز پيش كه با جناب آقاي "ينلي" شاعر چيني ديدار داشتيم. گفتند كه ما درچين تا دو سه سال پيش نه حق تشكيل كنگره و انجمن و گروه داشتيم و فعاليت غيردولتي هم ممنوع بود خودش هم در اثر همين فشارها به نيويورك فرار كرده بود بعد ميپرسد در ايران چه طور است؟ آقاي باقري و خانم دكتر راكعي توضيح دادند كه در ايران اوايل انقلاب و در زمان جنگ محدوديتهايي بود ولي رفته رفته كمتر شد و ديگر مانع چنداني براي چاپ شعرهاي مثلا شاملو يا فروغ و ديگران نبود و حتي كتابهاي انتقادي و اعتراضي هم چاپ ميشد البته در هر جايي قوانين و چارچوبهاي كم و بيش هست. اما مهم اين است كه اين تنوع و تكثر ممكن باشد و محدوديتها به حداقل ممكن برسدكه آنها هم بر طبق قواعد و ضوابط باشد نه بر اساس ذوق و سليقه وپنداشتهاي شخصي و گروهي. به گونهاي كه حقوق منتقدان و مخالفان هم در انتشار آثار نظري و هنري شان ملحوظ باشد چنين باد.
"ماريو بارگاس يوسا" - نويسندهي سرشناس پرويي - نشان عالي هنر و ادبيات فرانسه را دريافت كرد. به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، "بارگاس يوسا" طي مراسمي در نيويورك، نشان عالي ادبيات و هنر فرانسه را از دستان "كارين ريسپال" - مشاور فرهنگي سفارت فرانسه در آمريكا - گرفت. به گزارش روزنامهي نيويورك سان، اين نويسنده پس از دريافت نشان با بيان اينكه به فرهنگ و ادبيات فرانسه بسيار مديون است، گفت: «بهياد ميآورم زمانيكه در سال 1968 جوان 21سالهاي بودم، يك رقابت ادبي را بردم كه جايزهي آن، سفري به پاريس بود و بسيار تحت تأثير اين شهر قرار گرفتم.» "بارگاس يوسا" متولد 28 مارس 1936 است و از مهمترين آثارش به «سالهاي سگي» (1966)، «جنگ آخرالزمان» (1984)، «مرگ در آند» (1996) و «سور بز» (2002) ميتوان اشاره كرد .
14 ارديبهشت 1387 ساعت 13:51 نشست بررسي شخصيت ادبي قيصر امينپور در سراي اهل قلم بيست ويكمين نمايشگاه بينالمللي كتاب تهران برگزار شد._ به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، عرفان نظر آهاري با بيان اين مطلب كه خود را يكي از شاگردان قيصر امينپور ميداند و هرچه كه مينويسد، ذكات شاگردي امينپور است، گفت: شعر يكي از بردارهاي فرهنگي است كه ارتباط تنگاتنگي با ما دارد. وي ضمن اشاره به اين كه امينپور از جمله شاعراني است كه سلوك عملي داشت و نوع رابطهاش با شعر، ناگسستني است تصريح كرد: شاعران در صفي پشت سر پيامبران ايستادهاند و پس از آنها، مسووليت آباد كردن جهان را برعهده دارند و قيصر امينپور نيز يكي از اين شاعران بود. مؤلف كتاب «چاي با طعم خدا» افزود: نگاه عرفاني امينپور در 3 مجموعه آيينههاي ناگهان، گلها همه آفتابگرداند و «دستور زبان عشق» به خوبي نمود پيدا كرده است. او دستورات عشق را براي انسان راه غايي تعالي ميداند. وي افزود: در 2 مجموعه شعر «مثل چشمه مثل رود» و «به قول پرستو» كه ماحصل سالهاي 64-1363 است شاهد، حضور جنبههاي مختلف جنگ هستيم، جنگي كه دشمني واقعي آن را دامن زده است. اما اين اشعار به گونهاي عميق هستند كه هرگز از مطالعه آنها احساس شعاري بودن نميكنيم. مؤلف كتاب «چايي با طعم خدا»، افزود: امينپور زندگي را به تمامي دوست داشت، از اين رو در شعرها او شاهد بيان جنبههاي مختلف زندگي اعم از غم و شادي هستيم. مهدي حجواني «نويسنده كودك» نيز با بيان اين مطلب كه درباره فعاليت ادبي و شاعري قيصر امينپور تاكنون بسيار سخن گفته شده گفت: فعاليتهاي قيصر امينپور در حوزه كودك و نوجوان همواره در زير سايه مانده و ضرورت توجه به اين جنبه فعاليت او به خوبي احساس ميشود. وي تصريح كرد: قيصر امينپور نقش بسزايي در ايجاد حركت جديد در دوران جنگ و پس از آن در نشريات ادبي، به ويژه سروش نوجوان داشت و توانست نسل جديدي از مخاطبان فرهيخته را وارد فضاي ادبي كشور كند. وي افزود: حدود 14 سال پيش تصميم گرفتم نشريهاي تخصصي در حوزه كودك و نوجوان راهاندازي كنم و از همان آغاز مديون همفكري و راهنمايي قيصر امينپور بودم. حجواني با اشاره به اين مطلب كه امينپور، نام اين نشريه را «پژوهشنامه تخصصي ادبيات كودك و نوجوان»گذاشت، گفت: نخستين مقاله علمي كه در اين نشريه منتشر شد «شعر همچون بازگشت به كودكي» به قلم قيصر امينپور بود كه بعدها او اين مقاله را گسترش داد و در قالب يك كتاب مستقل منتشر كرد. فريدون عموزاده، ديگر سخنران اين مراسم بود كه درباره فعاليت روزنامهنگاري امينپور سخن گفت. وي يادآور شد: امين پور در روزنامهنگاري پژوهشگري فعال و صاحب سبك بود. عموزاده خليلي با بيان اين مطلب كه شغل روزنامهنگاري بسيار زنده است و روزنامهنگار به خوبي ميداند مطلبي كه مينويسد مخاطب خاص خودش را دارد گفت: اين بُعد از شخصيت امينپور كه به روزنامهنگاري گرايش داشت، موجب شد كه او همواره در آثارش به مخاطب فكر كند. وي افزود: در فاصله سال 1367 كه فضاي جنگ بر همه نشريات سلطه داشت، سروش نوجوان زير نظر قيصر امينپور فارغ از هر گونه تكيه بر مسائل سياسي و تنها با تكيه بر ادبيات و هنر، راه خود را پيش گرفت. عموزاده خليلي ادامه داد: در دورهاي كه ابداع در مطبوعات معنا و مفهومي نداشت قيصر امينپور دست به ابداعات جالبي در نشريه سروش نوجوان زد كه دست آورد اين تجربيات، شكلگيري نسل جديدي از پژوهشگران و شاعران جوان است.