]]>
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب عرفان نظرآهاري پس از ترجمه بخشي از آثارش به زبان انگليسي، به كانادا دعوت شد. به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، ليلا خموشيان مترجم منتخبي از آثار عرفان نظرآهاري است كه آن را در قالب كتابي با عنوان «بالهايت را كجا گذاشتي» ( Where Have You left Your Wings ) توسط انتشارات دروازه رويا (Dream gate ) منتشر كرده است. عرفاننظرآهاري كه به دعوت اين موسسه انتشاراتي( Dream gate) و جمعي از فارسي زبانان ساكن كانادا به كانادا سفر خواهد كرد، ضمن ارايه مجموعهاي از مقالاتش، با حضور در برنامههاي راديويي اين كشور در كنار مترجم اين اثر به تشريح ديدگاههايش خواهد پرداخت. «بالهايت را كجا گذاشتي»، برگزيدهاي از كتابهاي «پيامبري از كنار خانه ما رد شد»، « در سينهات نهنگي ميتپد» و «هر قاصدكي يك پيامبر است» عرفان نظرآهاري است كه پيشتر توسط ليلا خموشيان به زبان انگليسي در آمريكا ترجمه شد. تصويرگر اين كتاب يك مسلمان اهل سوريه به نام سماء واره است. عرفان نظرآهاري از 31 تير تا اول شهريورماه به مناسبت سرايش و تأليف اين كتاب در شهرهايي همچون تورنتو و اتاوا حضور خواهد داشت. بحرين، سوييس، چين، نيوزلند، روسيه، عربستان سعودي، تايلند، جنوب آفريقا بخشي از كشورهايي هستند که فروش اینترنتی کتابهای خانم نظرآهاری در آنها صورت می گیرد.
یلدا نام فرشته ای است بالا بلند، با تن پوشی از شب و دامنی از ستاره. یلدا نرم نرمک با مهرآمده بود. با اولین شب پاییز و هر شب ردای سیاهش را قدری بیش تر بر سر آسمان می کشید تا آدم ها زیر گنبد کبود آرام بخوابند.
عرفان نظرآهاری]]>
حتی اگر بسیار نحیف و ناتوانی، باز هم می توانی درهای بهشت را باز کنی. حتی اگر بی نهایت کوچک و ناچیزی، باز هم می توانی به ملکوت آسمان برسی. حتی اگر فقط یک روز فرصت داشته باشی، باز هم می توانی کاری بزرگ کنی، آنقدر بزرگ که هرگز کسی فراموشش نکند. اینها را پشه ای می گفت که روی برگی سبز بر بلندترین شاخه درختی در بهشت نشسته بود.
عرفان نظرآهاری]]>
عرفان نظرآهاري نويسنده و شاعر در گفتوگو با خبرنگار فارس، تعدادي از نويسندگان ايراني به مناسبت هفته فرهنگي ايران و تركمنستان به همت سفارت و رايزني ايران در تركمنستان به اين كشور اعزام ميشوند. از چند سال قبل اولين گروه نويسندگان ايران به مناسبت اين هفته به تركمنستان اعزام شدند و سال بعد از آن نويسندگان تركمنستان به ايران آمدند. اين گروه از نويسندگان، دومين گروهي هستند كه عازم تركمنستان ميشوند. علاوه بر عرفان نظرآهاري، نويسندگان ديگري همچون رضا اميرخاني، ابراهيم حسنبيگي، منصوره نيكو گفتار و محمود اكرافيفر به تركمنستان سفر ميكنند. به گفته نظرآهاري قرار است نويسندگان اعزامي در اين سفر از شهر باستاني مرو، مقبرههاي ابو سعيد ابوالخير، پورياي ولي، عزيزالدين نسفي (صاحب كتاب انسان كامل)، ابويعقوب همداني و سلطان سنجر بازديد كنند. نظرآهاري خاطرنشان كرد كه داستان و شعرخواني در اماكن فرهنگي تركمنستان از ديگر برنامههاي اين گروه اعزامي است. نويسنده كتاب «روي تخته سياه جهان با گچ نور بنويس» تاريخ اعزام نويسندگان به تركمنستان را 7 تير ذكر كرد كه سفر آنها يك هفته طول خواهد كشيد.
عاشق شد و خدا شمشیری به او داد، که عشق شمشیربازی است. شمشیری نه برای آن که بزند و نه برای آن که بکشد و نه برای آن که زخم بگذارد و خون بریزد. شمشیری تنها برای آن که بداند عشق، بازی است. بازی ای بسیار سخت و بسیار ظریف و بسیار خطیر.
* برداشتی از این بیت مثنوی عشقی که بر انسان بُوَد، شمشیر چوبین آن بُوَد آن عشق با رحمان شود چون آخر آید ابتلا عرفان نظرآهاری]]>
یکم بار که عاشق شد، قلبش کبوتر بود و تنش از گل سرخ. اما عشق، آن صیاد است که کبوتران را پر می دهد. و آن باغبان است که گل های سرخ را پرپر می کند. پس کبوترش را پراند و گل سرخ اش را پرپر کرد. دوم بار که عاشق شد، قلبش آهو بود و تن اش از ترمه و ترنم.
* سوم بار که عاشق شد، قلبش عقاب بود و تن اش از تنه سرو. اما عشق، آن آسمان است که عقابان را می بلعد و آن مرگ است که تن هر سروی را تابوت می کند. پس عقابش در آسمان گم شد و تن اش تابوتی روان بر رود عشق. * و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزار بار. هزار و یکم بار که عاشق شد، قلبش اسبی بود از پولاد و آتش و خون و تن اش از سنگ و غیرت و استخوان. و عشق آمد در هیئت سواری با سپری و سلاحی بر قلبش نشست و عنانش را کشید، آنچنانکه قلبش از جا کنده شد. سوار گفت: از این پس زندگی، میدان است و حریف، خداوند. پس قلبت را بیاموز که: عشق کار نازکان نرم نیست / عشق کار پهلوان است، ای پسر* آنگاه تازیانه ای بر سمند قلبش زد و تاخت. و آن روز، روز نخست عاشقی بود. عرفان نظرآهاری ]]>
جهت خريد كتابهاي خانم نظرآهاري به انتشارات صابرين در نمايشگاه كتاب تهران مراجعه نماييد. بخش كودك و نوجوان سالن (24 آ ) غرفه 131 و سالن شبستان راهرو 21 غرفه 1
سالهای سال ، درخت سیب اسم خدا را زمزمه کرد و با هر زمزمه ای سیبی سرخ بدنیا به آمد . سیب ها هر کدام یک کلمه بود . کلمه های خدا . مردم کلمه های خدا را می گرفتند و نمی دانستند که درخت اسم خدا را منتشر می کند . درخت اما می دانست ، خدا هم .
عرفان نظرآهاري]]>
پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نیستم، تو نمی توانی روی شانه من آشیانه بسازی. پرنده گفت: من فرق درخت ها و آدمها را خوب می دانم اما گاهی پرنده ها و آدمها را اشتباه می گیرم. انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود. پرنده گفت: راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید.
عرفان نظرآهاري]]>
عروسي عيد بود و عيد، عروسي بود با دامني از سبزه و چارقدي از شكوفههاي صورتي سيب. دف ميزد و ميخنديد و هلهله ميكرد و ميآمد.ما گوشهاي از دامن عيد را گرفتيم و پا كوبيديم و دست افشانديم و نميدانستيم كه هميشه گوشه ديگر را شيطان گرفته است.
او هم دف ميزد. او هم ميخنديد و هلهله ميكرد. شيطان خاطرخواه شلوغي است. دلباخته هياهو. در سكوت و در خلوت او را خواهي شناخت. در شلوغي اما گم ميشود. پشت هياهو خود را پنهان ميكند. عروسي عيد بود، شيطان ميزد و ميرقصيد و نقل و نبات فراموشي روي سرمان ميريخت. و همين شد كه يادمان رفت... آدمها كه غوغا ميكنند، فرشتهها ساكت ميشوند. زمين كه پر هياهو شود، آسمان سوت و كور ميشود. خانهها كه پر از ازدحام باشد، قلبها خالي خواهد شد. عروسي عيد بود. كوچهها شلوغ، كوچهها پر از رفت و آمد. خانهها شلوغ. خانهها پر از بازديد. رفتيم و آمديم. هديه داديم و عيدي گرفتيم. احوال پرسيديم و پيغام فرستاديم. اما هر جا كه رفتيم او هم آمد. شيطان را ميگويم؛ و شيريني فراموشي تعارفمان كرد. و همين شد كه يادمان رفت. نوروز آمد و رفت. عيد هم تمام شد. و ما باز فراموشش كرديم و باز او را از قلم انداختيم. به ديدنش نرفتيم. نامهاي ننوشتيم. تبريكي نگفتيم. سال تحويل شد و به او سرنزديم، به او كه از همه بزرگتر بود. خطهاي آسمان اشغال نبود. ما بوديم كه از ياد برده بوديم. هر وقت كه دلت را بتكاني عيد است و هر روز كه تازه شوي، نوروز. بلند شو، بالهاي تازهات را تنت كن. بايد به عيد ديدنياش بروي. دلت را تقديمش كن تا عيديات را بگيري. دير است اما دور نيست. همينجاست. بسمالله بگو و در بزن همين. عرفان نظرآهاري
عموی من زنجیرباف بود. او همه زمستان برف ها را به هم بافت و سرما را به سرما، گره زد و یخ را به یخ دوخت. و هی درختان را به زنجیر کشید و پرنده ها را به بند و آدم ها را اسیر کرد. جهان را غل و زنجیر و بند و طناب او گرفت. ما گفتیم: ای عموی زنجیرباف! زنجیرهایت را پاره کن که زنجیر، سزاوار دیوان است، نه آدمیان که آزادی، سرود فرشتگان است و رهایی، آرزوی انسان. او نمی شنید، زیرا گرفتار بندهای خود بود و هیچ زنجیربافی نیست که خود در زنجیر نباشد.
عرفان نظرآهاری ]]>
]]>
]]>
09351042476]]>
برنامه نيمكت سفيد نشستي با اهل قلم و ديدار با عرفان نظرآهاري زمان : سه شنبه هجدهم اسفند يكهزار و سيصد و هشتادوهشت هجري شمسي مكان :دانشگاه اميركبير .سالن آمفي تئاتر دانشكده عمران ساعت 16 الي 18]]>